Şimdi diyeceksiniz ki “Ben Evde Yoksam” da nereden çıktı?

Ne cevap verebilirim ki: Öncelikle, iyi soru. Cevabıysa özetle şöyle: Denediğim birçok yol beni buraya getirdi. Malum yerden, seneler ve kilometreler ötesinden ilham aldım yani. Bir de varlığımın en derinlerinde saklı bir yerlerden… Galiba en çok “burası ev yani mahrem ve ben buradayım” deme zamanım geldi.

“Buralarda yoksam, çorba parası kazanmaya ya da hava almaya gitmişsem; sen rahatına bak, kafana göre takıl, oku, yaz. Banyoda temiz havlu ve dolapta soğuk bira var” diyesim geldi. 

Sonra niyeyse ölüm geldi aklıma. Bu aralar çok kayıp haberi geldi arka arkaya, ondan mı bilmem. O zaman da ilginç bir “burası ev ve ben ölsem de burası kalacak” rahatlığı geldi üstüme. 

Sanki kendi halinde bir blog değil de bir müze açmışım ve onu zamansız eserlerle doldurmuşum. Boş durmayıp bir de vakıf kurarak bir ton para ve vasiyetle hepsini birilerine bırakmışım, Artık ne kafasıysa! Ben de kendime şaştım kaldım. Pes! 

Sonra nedenini nasılını düşünmektense bu hissi sahiplenip düşselleştirmeyi seçtim. Hani olur ya, törenlerde mesela, rengarenk balonlar havaya salınır. Ya da dilek balonları bir bir umutla karanlığa doğru süzülerek geceyi aydınlatır. Göğe yükselirken geleceğe haber taşırlar sanki. Böyle görüntüler geldi arka arkaya gözümün önüne. Sizi bilmem ama bu da bana iyi geldi.

Galiba bu aralar, hayata hükmeden virüs, herkes gibi beni de alabildiğine darladı. Ve korkmadan özgür bir nefes almak için de aklıma estiği gibi davranmaya, biraz hafiften alıp çocuklaşmaya ve amaçsızca hislerimin ardı sıra dolaşıp ufka bakmaya ihtiyacım vardı. 

Ufkumuz geniş, evimiz şen olsun!