İçimde Kalacağına

sus!pus

Söyleseler inanmazdım ama kesin bilgi: İnsan konuşmadıkça konuşmayı unutuyormuş. Daha yavaş ve zorlanarak ifade edebiliyormuş kendisini. Kelimeler kaçıp saklanıyormuş dilinin ucundan. 

Odanın kıyısına köşesine gizleniyor, perdenin arkasına üşüşüyormuş kavramlar. Salona, yan komşuya, giderek daha uzağa gidiyorlarmış. O zaman da insan adeta düşünmeyi unutuyormuş. 

İçimde Kalacağına

Korkarım “yalnız insan” deniyor bu türe. 

İçinden geldiği gibi konuşmayan, aklının yettiğince düşünmeyen insan ne cins bir insan ola ki? 

Çok şanslıyız, neyse ki biz iletişim çağındayız!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön
%d blogcu bunu beğendi: