El yazısıyla yazılmış bir tarif… Yaşadığın ülkede geçmeyen eski bir kağıt para… Hiç beklemediğin bir anda başlayan sağanak gibi inse omuzlarına…
Şemsiyen yok, sığınabileceğin bir apartman girişi, ağaç dalları yok! Yok işte! Senden, beynine damlayan anılardan ve terkedilmiş yarınlardan başka bir şey yok!
Ne yapardın?
Ne yapardın hayat aynı anda dün ve bugün ve yarından oluşan bir bütün gibiyse? Sen ve önceki ve sonraki kuşaklar birbirine yapışık ama birbirinden kopuk gibiyse?
Yaşama edimi, onu anladığını sandıkça cıvıklaşan bir hamur gibi dirseklerine tırmanıyorsa ya… Sen bilinmezlik çamuruna dibe çıka ilerlerken bazen yavaş bazen hızlı çevren giderek ıssızlaştıysa? Gözlerin derinleşirken gördüklerin sığlaşıyorsa?
Acayip olduysa zamanlar, doğrunun yanlışın rengi, tadı, kokusu birbirine karıştıysa… Bu arada her nasıl olduysa insan insandan soğuduysa… Bileni, dinleyeni olmadığından söz sessiz bir çığlık olarak yankılanıyorsa tüm kulakların uzağında…
Varoluşumuzu dünyaya haykırmak isterken, giderek kabuğumuza çekildiğimizi düşünüyorum.
Evet, tam da öyle bir şey…