Zaman, akmadan biteviye uzanan tek bir an şimdi…
Ekmeği, ısırılmadan kuruyan, taşlaşıp azalan…
Camı açsam, bulut dünkü bulut; su içsem, eski kokulu, tortulu…
Dünün yükleri desen, toptan yaktım sandım, kül dağlarıyla sarıldım…
Konuşasım yok, belki anlayanım da yok ya da kelime bulasım…
Kuru günler, yapışık sıcak, rüzgarsız… Kıpırtısız, sevinçsiz, telaşsız…
Oynayacak mecali kalmamış bir çocuk, hiç oyun kazanamamış…
selamlar değerli yazar arkadaşım (:
biraz hüzün kokulu bi yazı olmuş. biten her oyunun yenisi başlar. yani başlamalı diye umut ediyorum. ruhumuza iyi gelecek nice güzel oyunlara🪁
Haklısınız sevgili Ohen,
Oyunlar sonsuz… İş ki insanda oynayacak heves olsun, değil mi?
Sevgilerimle,