İçimde Kalacağına

yoklar ülkesi, İstanbul şehri

Bazen yollar hep yokuş yukarı,

Sanki şartmış gibi çatallı, tekinsiz, dolambaçlı

Hep o takıldığım sokak taşları takılıyor gözüme,

Mutsuz sokak köpekleri, susuz ve cılız,

Mat renkli kuyrukları saklı, gözleri çapaklı…

Madem yoruldum, bıraksam uğraşmayı, bıraksam bu sokakları

Azıcık dursam mesela, soluklansam.

Bir park bulsam. Ağaca dokunsam. Yok.

Bir bank olsa. Biraz otursam. Yok.

Bir avuç ot çıkmış toprak bulsam. İlişsem ucuna. Mendilimden örtü yapsam. Tek kişilik, simitten piknik olsam. Mendilimden uçurtma olsam. Yok.

Martısı olsam artık olmayan şehrimin. Sere serpe gerdanında özgürce, sakince, tadını alarak, süzülerek uçsam. Yüzüme su vursam mavisinden. Yok.

-Peki, yol nereye?

-Umut, nerede?

Cevap veren? Yok!

İçimde Kalacağına

 Birsen Tezer – İstanbul / #akustikhane #sesiniac – YouTube

İçimde Kalacağına

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön
%d blogcu bunu beğendi: