İçimde Kalacağına

yaşama sevinci

İyi çıkan, tatlı kokusu odayı tutan karpuz haberi gibi sıradan sevinçleri özledim.

Güneşin altında geçen uzun saatlerin akşamında insanın üstüne çöken kırmızı yanaklı tembellikleri…

Gözlerimi kapatınca denizin altında uzaktan geçen patpatların sesiyle kendi zihnimin sessizliğine gülümsemeyi…

karpuz yiyen bebek

Kaygısızlığı çocukluğa özgü sananlardan değilim, hem de hiç.

Çocuklukla gelen güçsüzlük ve küçük bedenlere işlemiş çaresizlik çekilir şey değil kuşkusuz.

Ama elbet mutlu çocukluklar geçiren, büyüklerinin onu ne kadar içten sevdiğini adı gibi bilen minikler de olsa gerek.

Onların sırtını şefkate ve güvene dayamış çekincesiz yaşama sevincinden bir kaşık alabilir miyim lütfen?

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Aramak istediğinizi üstte yazmaya başlayın ve aramak için enter tuşuna basın. İptal için ESC tuşuna basın.

Üste dön
%d blogcu bunu beğendi: