“Kendimizi her şeyi isterken bulmamızın nedeni belki de hiçbir şey istemeye tehlikeli derecede yakın olmamızdır” demiş Sylvia Plath.
Hep olduğu gibi, derin bir bilgi denizinden damla damla süzülen bir söz söylemiş. Sonraları ihtimal, çok daha dünyevi şeylerle çatışarak onu boğacak olan o malum denizden çıkan, cılız damlaları halen sonsuzlukta yankılanan bir söz…
Gezegenin gelmiş geçmiş en yetenekli ve becerili şairlerinden birine, Sırça Fanus etekli, soluk nefesli şiir büyücüsüne katılmadan edebilir miyim? Edemem, hele bu konuda hiç edemem!
Her şeyi istemek
“Her şeyi istemek” ne demek? Her şey yani aklına gelebilecek her şey mi? Etrafına bakınca gözüne çarpan her şey? Tabak çanak, futbol topu, göz farı, “adından söz ettiren” o son model araba, şehre yukarıdan bakan bir villa?
Her şey ne? Başkalarından daha iyi olduğumuzu başkalarına -ama en çok da kendimize- kanıtlama aracından başka?
Her şey ne? Uğrunda çalışılacak, çalışırken zamanı dolduracak ve kafayı daha zor konulardan koruyacak bir yanılsamadan başka?
Hiçbir şey istemek
Peki “hiçbir şey istemek” ne demek?
“Üstü kalsın” bile demeyecek kadar kendi kendine kalmaktan…
Umudu, hırpalanmış, uçları kırılmış, gençlik sayfalarında bırakarak…
Kararlı sırtını sonra olabileceklere dönüp öte yollara çıkmaktan…
Yarını çığlıkları duyulmayacak dalgaların arasında, sağır kulaklarla bırakarak… Vazgeçmekten… Reddetmekten…
Tüm iyi ve kötü ihtimalleri doldurduğun çuvalı üstüne benzin döküp ateşe vermekten başka?
“Her şeyi istemek” yardım istemek için atılan bir çığlık ise eğer hiçbir şey istemek o yardımın gelmeyeceğine, gelse bile zamanında yetişemeyeceğine dair duyulan bir inanç!
Acaba Plath hiç geçirdi mi içinden, benim gibi? “Oysa bir şey istemiyorduk hiçbirimiz! İçimizdeki boşluğu doldurmaktan başka!” diye söylendi mi?
İçimizdeki boşlukları, bazen yılan delikleri kadar dipsiz bazen dev kanyonlar kadar uçsuz bucaksız olan o kaçınılmaz boşlukları, nelerin, kimlerin nasıl oyduğunu merak etti mi? Sordu mu kendine veya güvendiği kişilere, “nasıl dolar o boşluk?” ya da “hiç imkanı var mı, doldurulabilir mi?” diye?
Her şey olabilecekken hiçbir şey isteyen Plath biliyor muydu cevapları? Bana söylese anlayabilir miydim onları? Ben ne istiyorum? Acaba istediklerim isteyebileceklerimin ne kadarı?
Yazıyı birçok kez okudum ve her seferinde yeni bir katman keşfettim. Sylvia Plath’in o derin sözünü ele alış biçiminiz, beni kendi iç dünyama doğru bir yolculuğa çıkardı.
“Her şeyi istemek” ve “hiçbir şey istememek” arasındaki o ince çizgiyi öyle güzel betimlemişsiniz ki, kendimi bu iki uç arasında salınırken buldum. Bazen ben de düşünüyorum, acaba tüm bu isteklerimiz, içimizdeki o doldurulamaz boşluğu örtmek için mi?
Plath’in sözlerini yorumlarken kullandığınız “cılız damlalar” benzetmesi özellikle etkileyiciydi. Büyük düşünürlerin fikirleri gerçekten de engin bir okyanustan damla damla süzülüyor gibi, değil mi? Ve siz, bu damlaları öyle zarif bir şekilde yakalamışsınız ki…
İçimizdeki boşlukların nedenini sorgulamanız beni etkiledi. “Nasıl dolar o boşluk?” sorusu, sanırım hepimizin zaman zaman kendimize sorduğumuz ama cevabını bulmakta zorlandığımız bir soru. Belki de cevap, sizin de ima ettiğiniz gibi, bu boşluğu doldurmaya çalışmak yerine onunla barışmakta yatıyor.
Son olarak, kendi isteklerini sorgulamaya açık oluşunuz, yazına ayrı bir samimiyet katmış. Bu, okuyucuyu da kendi isteklerini sorgulamaya teşvik ediyor.
Elinize sağlık, bu derin ve düşündürücü yazı için teşekkürler. Bizi kendi iç dünyamızda küçük bir yolculuğa çıkardınız. Umarım devamını yazmaya devam edersiniz, çünkü kelimeleriniz gerçekten de ruha dokunuyor.
Bu arada sorunuzu cevapladım.
Selamlar..
Merhaba sevgili Hızlı Yazar,
Yolunuzu buraya düşürmenize çok sevindim.
Yazıyla ilgili yorumlarınız için teşekkür ederim. Plath oldum olası bana en çok dokunan şairlerden olmuştur. Bazen aynı soruları sorduklarımız düşün akrabalarımız oluyor gibi geliyor bana…
Yine görüşmek dileğiyle. Hemen bakıyorum cevaba.
İyilikle 🙂