Biliyorum, bazen kelimeler yetmiyor. İfade edilmek isteneni anlatacak şekilde anlamlı bir sıraya konamıyor sözcükler. Söylenebilenler, söylenmek istenenin yanından bile geçemiyor. Derler ya, kelimeler kifayetsiz kalıyor.
Ve yine biliyorum ki bir durumu anlayabilmek için onu kabullenebilmek için bu kötü bir halse onu hazmedip düzeltmeye yönelik bir adım atabilmek için bir durup nefeslenmek gerekiyor.
Ama yine de! Çok rica etsem “sözün bittiği yerdeyiz” sözü bitebilir mi hemen? Öyle azalarak falan değil, derhal, aniden! Çünkü birileri durumun vahametini anlatmak için “sözün bittiği yerdeyiz” diye dursun daha vahim başka bir şey çıkıp geliyor kaynamaktan bıkmayan cehennem çukurlarından.
Feci bir şey oluyor, yürekler ağza geliyor. Fırsat bu fırsat, hemen kalkıp tekrarlamaya başlıyor birileri: “Sözün bittiği yerdeyiz!”
“Söz bitti!”
İnanılır gibi değil: Kötülük nasıl da gerilim filmlerindeki ne olduğu belli olmayan kara sıvı gibi sızıyor evlere, sokaklara. İnatla yayılıyor başka başka şehirlere, kasabalara, şehirlere ve ülkelere daha çok ana. Bir o tekinsiz müzik eksik arka planda!
Zaten güç için para için hakimiyetlerini sağlamlaştıran her şeyin dahası için savaşanlar herkesin malumu, bitmez anlata anlata… Ama toplumun kendisi de çürüyor içten içe. Gün ortasında, herkesin arasında kadınların gırtlaklarını kesiyor onları güya seven adamlar! Çocuklar çöpte az bozulmuş iki hıyar buldu diye sevinip karınlarını doyuracak olmanın gururuyla annesine koşuyor! Zevk için hayvanları kesip biçip delik deşik bırakıyor ruhunu aklıyla birlikte kaybetmiş birileri…
Anlatmaya kalksak saymakla bitmez ki… Ne yazık ki… Ve aslına bakılırsa o kadar uzun bir süredir sözün bittiği yerde yaşıyoruz ki… Bu söz işe yarasa kelimelerin, kavramların çoktan susması; dillerin, klavyelerin hepten lâl olması beklenirdi. Ama hayır efendim, car car tam gaz!
Hayır, sözün bittiği yerde değiliz, olmayalım! Söz biterse ümit de bitmiş demektir. Madem öyle, herkes ışıkları kapatsın, hiçbir sorun yokmuş gibi çekip başımıza yorganı uyuyalım.
Ya da sazı sözü elimize alıp daha umutlu sözcüklerle daha olumlu cümleler kurmaya, kurduğumuz cümlelere tüm iyileri katmaya çalışalım. Karanlık bir filmin içinde yaşasak da aydınlık bir masala olan inancımızı sağlam tutalım.
Çünkü söz bitmedi. Çünkü söz bitmez! Her zaman her yerde duyulmasa da her kulağa ulaşmasa da bazısı inatla söyleneni anlamasa da ne söz biter ne de ona yön veren iç sesimiz susar.