Ne olduğunu anlayamadan, ani bir bıçak darbesiyle ortasından ikiye yarılmış bir elma gibi yarımay yukarıda!
Ayın buradaki yarısı, donuk bir buğuyla parlıyor sanki elimi uzatacağım kadar yakında.
Sanırım diğer yarısı, çok uzaklarda, doğduğum topraklarda!
İnsan,
Hep eksik, hep yarım, hep yaralı olan…
Neyse ki her şeye rağmen gülücük yeşertebilen ıslak yanaklarında!