Katlanan bir merdivenim var, sabahları kimseler görmeden sakladığım. Her gece güneş uyur uyumaz kuytudan çıkarıp aya yolculuğa yeniden başladığım.
Biliyorum akıl kârı değil. Biliyorum beni aya çıkaracak merdiveni yapacak ustayı analar daha doğurmadı.
Dedim ya, hoşuma gidiyor hayal etmek, şehri uzaktan görmek, saçlarımı gece rüzgarının ellerine vermek…
Biliyorum yerim yeryüzü. Biliyorum ayaklarım yorgun. Yine de tüm ümidi azalanlara dağıtmak için ayın sihirli parlaklığına sarılmak istiyorum. O yüzden ben, her gece güneş uyur uyumaz merdivenimi kuytudan çıkarıp aya doğru tırmanmaya başlıyorum. Kim ne derse desin, kalbimi dinliyorum. Biliyorum, en doğrusunu yapıyorum.
