Ağaç, sevdiği bir şarkıyı mırıldanarak başıyla tempo tutuyor.
Limon ağacı çiçeği, kendini hatırlatmak istercesine özünü havaya püskürtüyor.
Gökyüzü boş durur mu hiç! Pamuk boyasıyla serbest resim çalışması yapıyor, yüzükoyun yayılmış, bacaklarını sallayarak…
Kuşlar bıcır bıcır, birinin şarkısı bitmeden diğeri dayanamayıp konserine başlıyor.
Uzaklarda bir yerlerde, el değmemiş bir eski bahçede böğürtlen çalıları sulu meyvelerini güneşte kızartıyor.
Doğa ananın kucağına tırmanıp saçını okşayarak onlar için teşekkür edesim geliyor. Tam “nerede yaşıyordur acaba?” diye merak ederken büyü bozuluyor…
Arabalar yaklaşıyor, önce sesleri sonra kendileri ve egzoz dumanları… Ardından insanlar yaklaşıyor, önce rengi çalınmış kılıkları, sonra kederleri ve açmazları… İnsanların arkasından, köpekler koşarak yaklaşıyor, belli ki hepsi canlarını kurtarmak için birilerinden kaçıyor. Gözlerinde dehşetli bir korku, yüreklerin kaldıramayacağı bir hayal kırıklığı… Belli ki çok da eskimemiş bir uğursuz anıdan, Hayırsızada’dan gelen canhıraş köpek ulumaları… Gözlerimi kapatıyorum, kulaklarımı; zihnimi susturmaya çalışıyorum. Doğa ananın inanamayan gözleri dolmuş, ona sığınıp avunamıyorum. Biraz kendime gelince oturduğum bankın altında, beceriksizce bacaklarımın arasına saklanmaya çalışan yavru köpeği fark ediyorum. Onu yakalamakla görevlendirenleri görüyorum… Neden sonra anlıyorum olan biteni… Eğilip alıyorum, kollarımın arasında saklıyorum kalbi korkuyla atan minicik canı. Onun peşindekilere dönüp tartışma kabul etmez bir tavırla ilan ediyorum “o benim köpeğim!”